Geschiedenis C.R.

Geschiedenis Costa Rica

De Republiek Costa Rica is een land in Midden-Amerika dat ligt tussen Panama en Nicaragua op de landengte van Centraal-Amerika. Ten westen van Costa Rica ligt de Grote Oceaan en ten oosten ligt de Caribische Zee. De oppervlakte is 50.700 m2 en is daarmee iets kleiner dan Nederland en België samen.

Voor de komst van de Europeanen werd Costa Rica bevolkt door Chibcha Indianen. In de pre-Columbus tijd was Costa Rica het gebied waar handel werd gedreven tussen de verschillende culturen uit Zuid- en Noord-Amerika. De oudste tot nog toe gevonden voorwerpen zijn ongeveer 4000 jaar oud. De restanten van geplaveide wandelstraten, bronnen en aquaducten vormen nu het nationale monument Guayabo. Ook in het zuidwesten zijn geheimzinnige vondsten gedaan. Deze bestaan uit ronde gladde granieten bollen met een omvang van 8 cm tot bijna 2 meter. De oude stenen ballen van Costa Ricawerden wereldberoemd door de openingsscène van de Amerikaanse avonturenfilm van Paramount Pictures uit 1981′Raiders of the Lost Ark’, de eerste film in een reeks over de (fictieve) avonturen van Indiana Jones, waarin een van de mysterieuze stenen ballen bijna de eigenwijze archeoloog verplettert.Sommige granieten bollen zijn nog te vinden tussen de bananen op de plantages in het zuiden.Hoewel Guyaba niet te vergelijken is met de pre-Columbiaanse architectuur die kan worden aangetroffen in andere delen van de Nieuwe Wereld, geeft deze vindplaats toch een fascinerend beeld van het leven van de mensen die ooit woonachtig waren in dit deel van Costa Rica. Er zijn aquaducten, begraafplaatsen en talrijke petroglyphen aangetroffen.
In de 16e eeuw werd Costa Rica door de Spanjaarden onderworpen. Toen Columbus in september 1502 voet aan wal zette in Limón besloot hij dit landje Costa Rica (= Rijke Kust) te noemen. Niet alleen omdat er talrijke sierlijk vormgegeven beeldjes van goud en jade waren gevonden, maar zeker ook vanwege de overweldigende natuur. In tegenstelling tot de omringende Midden-Amerikaanse landen waren de bewoners niet echt mededeelzaam en was men niet voornemens om zich te onderwerpen aan de slavernij. De meeste Indianen trokken zich terug in de onherbergzame gebieden. Daarnaast bracht de landbouw onvoldoende op om zwarte slaven te kunnen kopen, wat tot gevolg had dat de kolonisten zelf de handen uit de mouwen moesten steken. Costa Rica heeft zich daardoor maatschappelijk gezien nooit zo kunnen ontwikkelen als de omliggende landen, waar slaven het werk deden. Cacaobonen hebben jaren dienst gedaan als wettig betaalmiddel.
De Spanjaarden hadden het zwaar in Costa Rica. Ze vochten tegen de indianen en tegen de natuur, maar vonden geen goud of zilver. Pas in 1562, 60 jaar na de ontdekking door Columbus, deed gouverneur Juan Vásquez de Coronado een serieuze poging het land te bevolken. In het koele en vruchtbare binnenland stichtte hij de stad Cartago. De soldaten ontvingen hun encomienda, maar moesten het land zelf bewerken. Juan Vásquez de CoronadoDe afwezigheid van handel maakte van de ‘rijke kust’ een vergeten kust. De kolonisten bewerkten hun stukje land en wisten te overleven. Doordat er onvoldoende indianen waren en er geen geld was voor zwarte slaven, was grootgrondbezit hier niet aan de orde zoals in andere Latijns-Amerikaanse landen. Grondverdeling des temeer. Deze gelijkere verdeling zorde ervoor dat Costa Rica altijd een grote middenklasse heeft gehad. In 1821 werd het een deel van het onafhankelijke Eerste Mexicaanse Rijk, waarvan het zich 2 jaar later met andere Centraal-Amerikaanse landen afscheidde om de Verenigde Staten van Centraal-Amerika te vormen. In 1840 viel deze federatie uit elkaar. In 1899 vonden de eerste werkelijk democratische verkiezingen plaats. Sindsdien is het land maar twee keer door politiek geweld geplaagd. Van 1917 tot 1919 regeerde de dictator Federico Tinoco Granados.

De democratische traditie waar de Costaricanen zo trots op zijn, kreeg vorm nadat de Midden-Amerikaanse landen zich in 1821 onafhankelijk verklaarden van Spanje. Met de onafhankelijkheid kwam de economische groei en het nationalisme. San José werd de hoofdstad. Zoekend naar een bron van inkomsten werd land beschikbaar gesteld voor het exploiteren van koffieplantages. De koffie was maanden onderweg per ossenkar naar de kust, hetgeen ertoe leidde dat er een spoorweg werd aangelegd tussen Limón en San José. De bouw heeft 19 jaar geduurd en werd aangelegd door Jamaicanen, Italianen en Chinezen, die vervolgens in het land bleven en die nog altijd vertegenwoordigd zijn. Ondertussen was men ook gestart met het aanleggen van bananenplantages. Het land heeft destijds een aantal militaire coups en staatsgrepen gekend en in 1855 hebben de Verenigde Staten getracht het land te annexeren. Dit omdat het gebied geschikt zou zijn voor slavernijplantages. Daarnaast overwoog men de arbeiders in te zetten voor het graven van een kanaal dwars door het land om de twee oceanen met elkaar te verbinden. In 1889 werden de eerste vrije verkiezingen georganiseerd, waar ook boeren aan mee mochten doen.

De koffieteelt zorgde voor de eerste rijkdom en het ontstaan van een rijke elite. Na enkele burgeroorlogen tussen de liberalen en conservatieven en andersoortig onderling gekibbel bepaalden de Costaricanen hun eigen democratische koers. De laatste burgeroorlog in 1948 was daar wellicht het logische gevolg van. De verkiezingsfraude van de presidentskandidaat Calderón werd niet geaccepteerd en voor de linkse ‘Don Pepe’ José Figueres Ferrer was dit de aanleiding om de wapens op te pakken. Don Pepe won. Om dit soort voorvallen in de toekomst te voorkomen, besloot hij de afschaffing van het leger in de nieuwe grondwet van de Tweede Republiek vast te leggen. Aldus geschiedde. Sindsdien hebben de democratisch gekozen regeringen elkaar opgevolgd en door de afwezigheid van een leger is er altijd meer geld beschikbaar geweest voor onderwijs en gezondheidszorg. Een hoge alfabetiseringsgraad en de lage kindersterfte spreken boekdelen. Hierdoor is Costa Rica gevrijwaard gebleven van het geweld dat veel van haar buurlanden heeft geteisterd. Het is een van de welvarendste landen van Latijns-Amerika geworden en staat daarom ook wel bekend als “het Zwitserland van Midden-Amerika”.

Koffie

Toen Columbus aan deze “Rijke Kust” voor anker ging, bestond hier nog geen koffie. “pas” 250 jaar geleden werden hier de eerste planten van Cuba hier ingevoerd. Intussen is Costa Rica een koffieland met superlatieven: het produceerde als eerste centraal-amerikaans land op commerciele basis. Zette zwaar in op wetenschappelijke en agrarische innovaties, en voerde zichzelf op tot leidende factor in de regio. Met een gemiddelde van 1600 Kilogram per hectare, produceert de Costa Ricaanse koffieplant het meeste van allemaal. Strenge waterverorderingen en milieuregels, dragen eveneens bij tot een superieure koffiekwaliteit.
De Costaricaanse Tarrazu is een van de beste koffie die er zijn. Mild, onvervalste smaak en een heerlijke geur.
In Costa Rica beschikt over 400 Miljoen koffiebomen, alle zonder uitzondering: Arabica. De Robusta-planten zijn namelijk verboden. Costaricaanse Kwaliteitskoffie draagt het predikaat SHB: Strictly Hard Bean. En betekend dat de boom boven de 1500m is verbouwd. Door de relatief sterke afkoeling in de nacht, groeit de plant (en boon), wat weer de smaak van het eindprodukt te goede komt.

van bijzondere kwaliteit zijn de Juan Vinas, H. Tournon, Windmill, Montebellow en Santa Rosa. Nog een uitzondering de Minita Tarrazu. Verbouwd zonder enige kunstmest, en pesticiden, met de hand geplukt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: